Bu Adam Benim Babam Şiiri - Veysel Sari

Bakın bu adamın yüzüne iyi bakın,
Bu çizgiler öyle rastgele çekilmedi kalemle.
Her biri bir kışın, bir geçim derdinin,
Bir "evlatlar üşümesin" kavgasının haritasıdır.
Alnındaki o derin yarıklarda,
Kaç kamyon yükü, kaç uykusuz gece saklıdır bilir misiniz?
Siz onu sadece yürürken görürsünüz,
Ben o adımların altında yerin nasıl sarsıldığını bilirim.

Bu adam benim babam…
Öyle süslü kelimelerin, ipek gömleklerin adamı değil.
O, tütünü tabakasında kahrıyla basan,
Çayını tabağına döküp, ömrünü soğutarak içenlerden.
Yüreği, memleketin en uzak köyü gibi sahipsiz ama vakur,
Elleri, bir zeytin ağacının gövdesi kadar sert ve sadık.
Hiç "seni seviyorum" demedi mesela, dili dönmez öyle şeylere;
Ama kış günü eve ekmek getirirken paltosuna sarışı vardı ya o ekmeği,
İşte o, aşkın da sevdanın da en ağababasıydı.

Bilir misiniz?
Bazı adamlar sessizce yaşar, gürültüsüzce giderler.
Ama bıraktıkları boşlukta fırtınalar kopar.
O sustu mu, sanırsın bir şehir boşalıyor içimde.
O güldü mü, sanırsın bahar gelmiş mülteci kamplarına.
Yorgun bir çınar şimdi, evet, rüzgara karşı biraz boynu bükük,
Ama hala gölgesinde bin tane orduyu saklar,
Hala nefesiyle buz tutmuş dünyamızı ısıtır.

Vay benim koca yürekli, yaralı devim…
Dünya üstüne gelse, bir adım geri atmayan onurum.
Senin o eski ceketinin cebinde sadece tütün kırıntıları yoktu,
Bizim geleceğimiz vardı, haysiyetimiz vardı, ekmeğimiz vardı.
Kimseye eğmedin o dik başını,
Bize de dik durmayı, haksızlığa tükürmeyi öğrettin.
Şimdi saçlarına düşen o karlar,
Aslında bir ömür bizim için göğüslediğin boranların artığıdır.

Helal et o nasırlı ellerin hakkını,
Helal et o uykusuz gözlerin ferini.
Eğer bugün başım dik geziyorsan bu kahpe dünyada,
Senin gölgenin heybetindendir.
Sen benim hem kavgam, hem barışım,
Hem de sığındığım en kuytu limanımsın.

Bu adam benim babam…
Oturduğu iskemle taht olur bana,
Giydiği eski hırka zırh olur.
O var ya o…
Benim bu hayattaki en büyük ihtilalimdir!

Bu adam benim babam…