Bozkır Şiiri - Nazım Ölmez

Nazım Ölmez
8

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Bozkır

Ölümün soğuk terleri akiyor sirtimdan
Merhabalasir olduk ölüm melegiylen
Yollarini tanir, ayak izlerini yürür oldum
Yemeği evde ,çayı mezarlikta hayat sürüyorum..
Diger dunyaylan benzer isler yaşıyorum.
Yaşimin kaldiramayacagi cumleler dökülüyor bogazimdan
Papatya, kelebek, kuş vadisinden gecmeli dusuncelerim ne oluyor bana..
Ama mavi ve yuzde 80'i oksijen gezegende
İşler dönmüyor öyle
Cok zor cekiyorum nefesi icime..
Mars, Venus, jupiterden atildik galiba elbette karisirdim ben de kalabaliklara ..
Bilmez miyim bozkirin ortasinda golge veren agaci
golge verir, emilir, güneş kaçınca terk edilir
Oysa
Bozkirda yalnizlikta bogulmak tercihi değildi agacin..
Etrafinda kol kola dost isterdi mehtapli gecelerde
ya da insanlar uyuduktan sonra bagdaş kurup ay isiginda demlenmeyi de
Yoktu ; vardi ama yoktu
Agaclar coktu cesit cesit hem de..
samimiyetsizlik, zehir akitiyordu
koklerine
kendisine zehir içmeye geldiklerini bildiginden bozkira atmisti kendini ..
Bozkirin ağacı, ağaç suliyetine girmis bir insandi
Kendisine zehir icmeye gelen her insanin..
Alırdi nefesi ben cigerimden atardim
Ben bozkirdim
Bozkirin ayaziydim
Kurdun ulumasiydim
Ben bozkirin yalniz agaciydim..

Nazım Ölmez
Kayıt Tarihi : 11.11.2020 02:57:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!