Bozgun'a Az Kaldı Şiiri - Mustafa Tatlıtürk

Bozgun'a Az Kaldı 🍂

Heybe'mi dert ile doldurdum silme
Götürmez dizlerim çok ağır kaldı.
Bakıp ta hâlim'e uzaktan gülme
Vakit geçti bahar bitti güz kaldı.

Ne bir ses verirsin nede bir nefes
Dünya dediğin daracık bir kafes.
Tükendi içimde o sonsuz heves
Gülecek günlerim gitti az kaldı.

Mazi defterimden silindi an'lar
Kapandı umutla gittiğim yollar.
Kurudu yem yeşil o eski dallar
Savruldu umutlar uçtu toz kaldı.

​Kilitlendi kapım küllendi köz'üm
Karanlık geceye hapsoldu gözüm.
Sükût'un içinde kayboldu sözüm
Şakıyan dillerim sustu naz kaldı.

​Kaderin elinde kırıldı kalem
Artık ne ses gelir ne de bir selam.
Mecal'im kalmadı bitti tüm kelam,
Saklandı kuytuya pus'tu iz kaldı.

Gönül saray'ıma ayaz kar doldu
​Yollarım kısaldı yolcu yol aldı.
Deniz'lerim dindi sular çekildi
Bozgun'a çizgili dertli yüz kaldı.
Mustafa Tatlıtürk
boZguNaşık
12.mart.2026 İst.