Boşuna yorulma gönül Şiiri - Ahmet Gürkan

Boşuna yorulma gönül,
sitemin kime ulaşıyor?
İnsan dediğin çiğ süt emmiş,
kendiyle savaşıyor.
Sen yine de kendin ol,
kalbin helal kalsın da;
Kader zaten gideceği yolu, sessizce dolaşıyor.

Gözyaşı aksa da içe,
sükut en büyük kale,
Dert dediğin geçer gider,
dönüşür bir misale.
Kırma kimsenin dalını,
gölge ol gerekirse;
Zaten dünya dediğin,
sığmıyor hiç bir hayale.

​Ne hırsa kurban eyle,
ne de öfkeye teslim,
İyilikte sabretmek,
en mukaddes merasim.
Yorulsa da ayaklar,
ruhun hep diri kalsın;
Vuslatı yazan elbet,
verir hayırlı bir resim.

Ahmet Gürkan