Sen muhteşem bir hikaye kaybısın.
Mutlu sonla başlayıp karakter karakter dağılan.
“Bir varmış, bir yokmuş...” demeden önce,
mucizelerin mümkün olmadığına inandıran.
Sen,
kuruldukça buharlaşan hayallerin kahramanısın.
Nesilden nesile aktarılabilecek bir masalın,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta