Boşluğun Yankısı Şiiri - Muhammed Onur Y ...

Bazen kendi ruhunun derinliklerinde kaybolur insan.
Yalnızlık tüm ışıkları söndürür.
Önünü göremeyen insanoğlu en ufak engele dahi takılıp düşer.
Kimi beyaz atlısını bekler , kimi dimdik yoluna devam eder.
Kimi hiç çıkmaz o yola , korkar belki canından , yenilip tekrar başa sarmaktan, olmayacak yarınlardan
Ve ben hiç çıkamadım bu labirentten.
Düştüm kaldıracak yoktu , dimdik yürüdüm alkışlayacak yoktu.
Yaşama bağlayacak ufacık bir hatıram bile yoktu.
Lakin yüreğime mihman olan bir dilber bütün ezberimi bozdu.
Seni gördüm , bir sonbahar esintisi gibi geçtin yüreğimden.
Ay ışığının geceye düşüşü gibiydin ruhumu tazeledin yeniden.
Sendin beni bu ipe sapa gelmez hayata döndüren.
Sendin her iki kelamımdan biri.
Yendim bu yalnızlığı , amansızca üzerimi örten bu sisi.
İnandım varmış her canlının bir ruh eşi.
Yanarmış göğsündeki kor ateşi,
Ve gören göz değil gönülmüş sessiz ve vahşi!..