Boşluğun Derinliği Şiiri - Fuat Sürmeli

Işıklar parlak, berrak, ama her biri bir küskünlük taşır içinde.
Sonbaharın akşam yağmurları ansızın bastırır;
ve ben, sessiz bir yalnızlıkla sürüklenirim kendi içinde.

Adını koyamadığım bir şey vardır;
ne korku ne özlem, ne boşluk ne hüzün…
sadece yoğun, açıklanamaz bir ağırlık.

Özlem gibidir, ama bir varlığı yoktur.
Bir yüzü, bir sesi, bir dokunuşu yoktur.
Ve ben, onu bulmak, tanımak, biçimlendirmek isterken
her adımım boşlukta kayar.
Camdan bir kuyuya düşer gibi
ellerim, hiçbir yere tutunamaz.

Zaman geçer,
yağmur durur, ışıklar değişir,
ama boşluk aynıdır:
her nefeste çoğalır,
her anda daha da derinleşir.

Hayatın acımasızlığı budur:
Bizi bir şeyin peşine sürükler,
ama o şeyin kendisi yoktur.
Ve biz, boşlukta kaybolmuş,
varlığımızı sorgular halde
yalnızca düşler ve sessizlikle baş başa kalırız.