Boş Meydan Şiiri - Rauf Bekiroğlu

Dil söyler saklanır,
Baş belaya katlanır..
Konuşanı , susturma dönemi.
Liyakat neymiş, efendim,
Sadakat en büyük liyakat.
İrfanı hür, vicdanı ,
hür insanlar nerede.
Bir kara yel esti ,
Sildi süpürüldüler.
Kel aynak kuşları gibi,
Nesli tükendi.
Bir kara yel esti,
Sildi süpürüldüler.
Boşluğu kapattı,
Körler, şaşılar keller.
Şort atıyorlar ortalıkta,
Haramiler, fareler
Yağma vay, yağma!
Dilini tut, sakın ötme.
Zamansız ötene,
Dinsiz imansız derler.
Kulp takarlar,
Kodese tıkıp, dilini keserler.
El etek öp, baş köşeye otur,
Sende ye, efendi sende ye!
Devran bu devran,
Dalkavuklara kalmış,
Sahipsiz boş meydan.

RAUF BEKİROĞLU
11.01.2026 Ankara