Boş Kefe Şiiri - Ali Dost Gürgöz

Bazı ömürler geçer,
ardında bir ayak izi bırakmadan.
Ne kaybolan zamanı sorulur,
ne boş kalan elleri.

Bazıları taş üstüne taş koyar,
yol açar, iz bırakır.
Sonra dönüp o yola değil,
taşın eğrisine bakılır.

Garip bir terazisi var dünyanın,
boş kefeyi tartmaz kimse.
Dolu olan ağır geldikçe
kusur arar gözler.

Gerçek saklanmaz aslında,
iz de emek de ortadadır.
Görmeyen gözden değildir,
bazen karanlık işlerine yarar.

İz bırakanın kapısı
daha çok çalınır.
Bir dağı aşmışsa önüne yenisi konur,
omzundaki yük inmeden.

En tuhafı yakın dallardır,
aynı kökten beslenir.
Meyve veren dala uzanır eller,
gölgesinde dinlensin diye değil.

Verdikçe dal biraz daha eğilir,
meyvesi nimet, yorgunluğu görünmez.
Bir gün vermediğinde ise
ilk onun hesabı sorulur.

Oysa zaman sessiz bir terazidir,
ne söze kanar ne gösterişe.
Boş kalan kefe hafif gelir,
iz bırakanın ağırlığı kalır.