Boş Çıktılar Şiiri - Hamit Atay

Boş Çıktılar

“Yanındayım” diyenleri de gördük,
Omzuma dokunup söz verenleri.
Gür sesle konuşanları,
Dostluğun kitabını yazdığını sananları…
Hepsi vardı,
Ama ihtiyaç anında
Hiçbiri yoktu.

Kalabalıktık sanıyordum,
Meğer gürültüymüş etrafımdaki.
İnsan düşmeden bilmiyor
Kimin el uzatacağını.
Ben düştüm,
Etraf seyirci oldu.

“Ararsan gelirim” dediler,
Telefon sustu.
“Merak etme” dediler,
Unuttular.
Bir söz ne kadar hafifmiş meğer,
Taşıyan yürek yoksa.

Yanındayım diyenler de
Sırtını döndü ilk rüzgârda.
Menfaat bitince
Muhabbet de bitti.
Ben yalnız kalmadım,
Sadece ayıklandım.

Geceler şahidimdir,
Kimler yokluğa karıştı.
Kimler bir anda
Hatırlamaz oldu adımı.
Ben sustum,
Sözlerimden değil,
Onlardan yoruldum.

Yanımda kalanlar azdı,
Ama ağırdı.
Bir el,
Bir bakış,
Bir sessiz anlayış
Bin cümleden değerliymiş.

Şimdi geriye dönüp baktığımda
Şükrediyorum.
Çünkü sahte kalabalıklar
Gerçek yalnızlıktan daha yorucuymuş.
Boş çıkanlar gitti,
Ben kendimle kaldım.

Ve öğrendim:
Yanındayım demek kolay,
Yanında kalmak zordur.
Söz veren çok olur,
Yük taşıyan az.

Yanındayım diyenleri de gördük,
Boş çıktılar…
Ama iyi ki çıktılar,
Çünkü insan
Kime yaslanmayacağını da
Öğrenmeli.
Hamit Atay