Gittikçe nötrleşen duygularıma zıt kutup bulmakta zorlanırken ben,
Bir taraftan da mantığımın pusulasının titreşen kollarıyla boğuşuyorum.
İkisinin de ikişer ucunu boklamışım,
Lanet olası şehrimin sokaklarının arındıran yağmurda da yıkansam,
Farkım yok foseptiğimdeki sıçanlardan.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




çok güzeldi ya
kutlarım yürekten...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta