Duman,
her yer, ölümüne boğuk...
yürüdüğüm yerlerde
bir kitap aralığı
altı çizilmiş sözcük bıraktım,
açıp bakma (yın) !
Çileyi koklayıp gül niyetine
Zindana girersen, beni de çağır.
Sabrı, kanaatı bal niyetine
Ekmeğe dürersen, beni de çağır.
Bazen iki dünya sığar içime
Devamını Oku
Zindana girersen, beni de çağır.
Sabrı, kanaatı bal niyetine
Ekmeğe dürersen, beni de çağır.
Bazen iki dünya sığar içime




bi gün bi bodrum aralığından seslenen boğuk dumandır belki de bacakalrınızı hala sıska durduran...
sayın ki kimsesizliğe ilişkin anektodlar; düş'müş kimliksizliklerden ve bir nevi çoğul kimlikli olmaktan! burnunu çeken gün ışığının ölücül noktasındaki canlılık ve düpedüz hiçlik ve yine herşeyin ilk çocuğu... ve sanki kozmodromda evreni grifitleyen düş'ten sözcükler
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta