Bize Ayrılmamış Bir Yer Şiiri - Onur Göknil

Hiçliğin beyazından geldik,

bir hastane bile değildi
başlangıcımız;

kimsenin beklemediği
boş bir sandalye kadar
isimsizdik.

sonra
bir kadın nefes aldı
ve biz başladık.

dünyanın ilk eşyamız
olduğunu bilmiyorduk.

ağzımıza verilen süt,
henüz söylenmemiş
bir kelimenin sıcaklığıydı.

büyüdük.

ceplerimizde
ev anahtarları, bozuk paralar,
başkasının verdiği küçük adresler...

insan
kendine ait olmayan şeylerle
ne kadar uzun yaşayabiliyor.

bir yüz sevdik.

o yüzün karşısında
aynaya gerek kalmadı.

çünkü bazı insanlar
insanın kendisini
kendisine geri verir.

sonra yıllar,

takvim yapraklarından değil,
evde eksilen eşyalardan geçti.

bir tabak kırıldı,
bir gömlek küçüldü,
bir çocuğun sesi
odadan odaya değişti.

biz değişmedik sandık.

oysa aynadaki yüz
her sabah
biraz daha az bize aitti.

bir gün
ceketimizi sandalyeye bırakacağız.

ceket
bizi beklemeye devam edecek.

işte hayatın en tuhaf tarafı:

eşya
insandan daha uzun
hatırlıyor bazen.

bir bardakta
dudak izimiz kalacak,

bir çekmecede
artık hiçbir kapıya uymayan
bir anahtar,

bir kitabın arasında
neden orada olduğunu
kimsenin bilmediği
bir kâğıt.

sonra onlar da
birbirinden vazgeçecek.

adımız
birinin telefonundan silinecek,

bir başkasının hafızasında
yanlış bir tarihe dönüşecek.

çocuğumuz
bir gün bizim yaşımızda
bir eşyayı eline alıp
“bu kimindi?” diyecek belki.

ve dünya
soruyu cevaplamayacak.

çünkü dünya
hiçbir zaman
bizimle konuşmadı.

biz onun
ağzından çıktığını sandığımız
şeyleri duyduk yalnızca.

sonra

başlangıçtaki beyaza
başka bir renkten geçmeden
döneceğiz.

ne bir kapı açılacak
ne bir kapı kapanacak.

yalnızca
adımızın taşıdığı ağırlık
yerçekimini bırakacak.

ve korku,

ilk kez
sahipsiz kalacak.

işte o zaman
anlayacağız belki:

biz hiçliğe gitmiyoruz.

hiçlik
bizden önce buradaydı.

biz
onun üzerine
kısa bir süreliğine
yazılmıştık.

bir kurşun kalem izi gibi.

silinince
kâğıt eksilmeyecek.

yalnızca

bize ayrılmamış olan
yerine dönecek.