Ruh bedende hayat bulur;
ama bizler; kanları
ve ruhları emilmiş solgun cesetleri andırıyoruz...
BİZ
biz
birbirimize benzeriz...
onlar da
birbirine benzer...
hepimiz
birbirimize benzediğimizde,
inanmak isteriz.
umutlarımız;
dipsiz bir kuyunun
karanlık,
kokmuş duvarı
gibi
yalan olup çarpar yüzümüze.
ya hep
kandırır,
ya hep
kandırılırız...
gözümüzdeki bu toz,
ellerimizdeki bu pas
hiç silinmez sanırız...
bu yüzden;
aynı yere değil,
daha
daha yukarı
bakmalı...
16 Haziran 2023
Kayıt Tarihi : 10.12.2024 02:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!