Büyüyen acılar gidenin ardından,
Yokluğunun büyüklüğünden de fazla geliyor zamanla.
Kalansa elde hep hüzün ve pişmanlık
Ve onca tarifsiz duygu...
Bir kuşun yuvadan ilk uçuşu gibi,
Heyecan dolu ve hevesli başlayan her şey
Zamanın acımasızlığına yenik düştü her şey gibi...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta