Yalnız bırakın beni kederlerimle
İçten gülmelerim dönüştü ağlamalara
Kalayım karanlıklar içinde kendimle başbaşa
Yalnız bırakın beni kederlerimle.
Gözlerimden yaş değil kan damlıyor
Gecelerle dost oldum küstüm gündüzlere,
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Biliyorum, hiç bitmeyecek bu acı
Yeşerttiğim umutlara ağıtlar yakılmakta
Yaşadığımı sansam da aslında hızla ölüyorum
Kabir azabı gibi geliyor artık ölümü beklemek
Kim ne derse desin, artık eminim
Hiç bitmeyecek bu acı.
Belli olmaz inşallah Acılarınız diner.
Saygı ve sevgilerimle.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta