Birlik bağı Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Nerde vicdan, nerde gayret, nerde îman, nerde âr?
Nerde ecdâddan kalan o izzet, o şan, o vakar?

Atların nal sesleriyle titrerdi bir gün cihan;
Şimdi torunlar uykuda, sönmüş o ateş, o can.

Bir zaman bir secdede tek yürek olmuştuk, heyhât!
Şimdi her köşeden ayrı telden yükselir feryât.

Kardeşin derdiyle yanmaktı bizde îman ve din;
Şimdi kin zehri dolaşır kanında her birinin.

Kal'a dıştan yıkılmazmış, içten çökerse temel;
Milleti evvelâ yıkan kendi bağrındaki sel.

Hak susarken, bâtıl alkış toplamakta her yanda;
Sessiz kalmak suç değil mi böylesi bir devranda?

Ey gençlik, kalk! Omzunda bin yıllık yüce mâzi var;
Kükre aslanlar gibi, önünde kalmasın duvar!

Bu toprak ecdâd kanıyla yoğrulup vatan olmuş;
Her karışında şehit var, her taşı destan olmuş.

Bir elinde ilmi tut, öbür elinde ahlâkı;
Sancağın hak olsun, zulme tanıma bir an hakkı!

Dalgalansın al bayrak burçlarda şanla, şerefle;
Eğilmez bu baş, haykırır dünyaya her nefesle!

Ayrılık zehr-i kâtildir, birliktir âb-ı hayât;
Millet ancak vahdet ile bulur ebedî necât.

Ey aziz millet, uyan! Zaferin şafağı yakın;
Kasapoğlu der: Âkif'in yolundan dönme, sakın!