Hüzünler saklı yüreğim de
Sandıklar dolusu hüzünler
Kilit vurmuşlar her sandığa
Açıp ta bakamıyorum
Açıp ta hüzünlerime
Kibrit çakamıyorum
Yenmeli şu korkuları
Yüreklerden atmalı
Korkunun ecele faydası yok
Herkese anlatmalı
En güzel duyguları
Karanfil kokulu düşlerim vardı benim
Hep gerçek olmasını hayal ettiğim
Hazan çöktü ruhuma düşlerim soldu
Kahroldu yüreğim yine kahroldu
Paylaşacak hiç kimsem yok yürekte ki acımı
Batırıp parmağımı denize
Bir parça mürekkep aldım
Ufka yazıp sevdamı
Derin düşlere daldım
Ne zaman hatırlasam
Yaralı kuşlar misali kanadım kırık
Terketti sevdiğim beni yüreğim buruk
Acep bir gün kapımı çalar mı mutluluk
Bekliyorum yine umudum az
Gönlüm hep kışı yaşar nerde yaz
Artık güller solmasın
Mevsim hep bahar olsun
Ne dökülsün yapraklar
Ne dağlarda kar olsun
Açsın bütün çiçekler
Hayat sanki bir labirent
Dön dolaş bulamadım çıkış nerede
Tam kaçarken ebed'e attığım kement
Söylesene sonsuzluğa akış nerede?
Dünyam zindan gibi neden hep karanlık
Ya rüzgar olsam saçlarını savursam
Ya da teninde gezen bir damla ter
Öyle güzelsin ki nasıl anlatsam
Bense bir aşık mecnundan beter
Yıkmalıyız duvarları
Tüm engeller kalkmalı
Kalplerdeki aşk ateşi
Kötülüğü yakmalı
Rüzgar olup esmeliyiz
Olmuyor işte elimde değil
Unutmak istedikçe seni hatırlıyorum
Desem de kendime gözyaşını sil
Gözyaşımı sildikçe seni hatırlıyorum
Gidişin beni harap etti, eyledi sefil
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!