BİRİSİ Şiiri - Erhan Ablak Erhanca

Birisi vardı, ömrümün en güzel yanı, Gözlerine sığdırmıştım bütün dünyamı. Bir gün hiçbir şey söylemeden çekip gitti, Ben o gün kaybettim kendimi, hayatımı. Birisi vardı, uğruna kendimi unuttuğum, Her gece adını anıp sessizce ağladığım. O, arkasına bile dönüp bakmadan giderken, Ben ardından bir ömür boyu koşup yoruldum. Şimdi odamda sensizliğin ayak sesleri, Duvarlarda asılı kaldı son gülüşünün izleri. Bir yastığın iki yanı da soğuk artık, Bir tarafım senin, diğer tarafım ölüm sessizliği. Ne kapına dayanacak gücüm kaldı, ne de gururum, İçimde paramparça olmuş binlerce duygum. Sen bir yabancı gibi silip attın beni hayatından, Ben hâlâ seni seviyorum, işte benim en büyük yorgunluğum. Birisi vardı… Şimdi adı bile yara, Gidişi düştü ömrümün en karanlık baharına. O başka kollarda mutluluğu ararken, Ben hâlâ onun bıraktığı enkazın altında… Ve bilmez ki bir kadın giderken bazen, Bir adamın yalnızca elini değil, ömrünü de bırakır. Ben ölmedim belki ama eskisi gibi yaşamıyorum, Çünkü bazı gidişler vardır… İnsanı yaşarken mezarına koyar.