Bilsem Ki Şiiri - Erhan Ablak Erhanca

Bilsem ki bir gün döneceksin bana,
Ömrümü sererdim geçtiğin yollara.
Bir ömür beklemek düşseydi payıma,
Adını yazardım her doğan sabaha.

Bilsem ki sen de geceleri ağlarsın,
Yastığına düşen gözyaşına yanarsın.
Benim gibi sessizce adımı anarsın,
Belki bir gün sen de beni ararsın…

Bilsem ki kalbinde hâlâ yerim var,
İçinde sakladığın bir parça bahar.
Ne geçmişten korkarım ne gelecekten,
Yeter ki bir umut kalsın gözlerinden.

Bilsem ki bir kez daha sarılacaksın,
Yarım kalan düşlerimi tamamlayacaksın.
Ben yine o eski ben olurum inan,
Bir tek gülüşünle yeniden doğarım.

Ama bilmiyorum, sen neredesin şimdi,
Hangi yabancı gözler unutturuyor beni?
Ben hâlâ içimde seninle yaşarken,
Sen çoktan silmiş misin ikimizin izini?

Bilsem ki unutmak bu kadar zor,
Bilsem ki sensizlik bu kadar ağır,
Seni sevmek yerine kendimi korurdum,
Belki de kalbimi sana hiç açmazdım.

Ama insan sevince hesap yapamıyor,
Gidenin ardından yüreğini toplayamıyor.
Bir ömür geçse de değişmiyor bazı şeyler,
Kalp, en çok da kavuşamayınca özlüyor.

Şimdi tek dileğim var, duy beni sevgilim,
Bir gün aklına düşerse yaşlı gözlerim…
Bil ki ben seni yalnızca sevmedim,
Ben, seninle yaşayamadığım bir ömrü de sevdim.

Ve bir gün sorarsan,
“Beni gerçekten sevdin mi?” diye…
Cevabım tek bir cümle olacak:

Seni öyle sevdim ki sevgilim,
Kendime bile anlatamadım…
Bir tek sen bilsen ki,
Ben seni unutmak için bile
Seni düşünmek zorunda kaldım…