Bir zamanlar Şiiri - Şair Kozaroğlu

Bir zamanlar çocuktuk
Ay parlardı ellerimizde,

Bir zamanlar masumduk
Güller açardı gözlerimizde.

Bir zamanlar ıssızdık
Boş sokaklardaki taşlar gibi sessiz.

Bir zamanlar kararsızdık
Tercihlerimizde hep bir ürkeklik.

Bir zamanlar dönmemek üzere sözler vermiştik
Ardımıza bakamadığımız,

Bir zamanlar kelimelerimiz vardı
İki sevgili gibi masumca isterlerdi birbirlerini,
Her seferinde şevkle kavuştururduk.

Bir zamanlar duygularımız vardı,
Geceyi onla hissettik,
Serindi…
Günü onla sevdik,
Isıttı…

Bir zamanlar duyularımız yön verirdi bize,
Güneş tepedeyse sen dağın eteklerinde,
Sen tepedeyken güneş dağın ardında,
Rüzgar ise yalın bir özgürlük demekti.

Bir zamanlar severdik
Kaybetmeler dokunurdu
Hırslarımız bizi bolca terletir
Sonunda hasta ederdi.

Bir zamanlar anne eli başımızda,
Ateşimizi ölçer dudakları,
Suçlu gözlerimizi kaçırırdık
Suallerde.

Bir zamanlar güzel rüyalar görürdük,
Birden bitmeyen,
Ve hep gerçekmiş gibi gelen.

Bir zamanlar öperdik sevgiliyi
Vapurlarda uçuşan saçlarıyla
Çekerdik içimize mutluluğu.

Bir zamanlar yemyeşil vadilerde koşardık,
Dev betonların ağaçların yerlerini alırcasına dikilmediği,
Ne kadar özlesek de geriye dönemediğimiz
Mahalleleri hatırlar,
Hiçbir şeyin eskisi gibi olmadığı sokaklardan geçerdik her seferinde.

Bir zamanlar bir uyku geldi durdu tepede,
Güneşi ardına saklamış,
Seni zirvede ağırlamış.
Basit bir oyun gibi sonu önceden bilinen,
Karmaşık bir denklem gibi doğruyu bulmak için her seferinde farklı değerler verdirten,
Geri sayımı içinden yaptığın,
Tüm gökkuşağını içine sakladığın,
Çok kişinin figüran fakat tek başrollük bir oyun
Bu yaşadığın.