Bir Yol Hâlâ Var Şiiri - İsmail Koca 2

Kış, şehrin alnına sürülmüş ağır bir suskunluktu,
Işıklar bir bir çekildi vitrinlerden.
Zaman yavaşladı;
Çünkü hatırlamak hızla olmaz.
Ben yürümeye başladım.

Adımlarım çoğaldıkça şehir eksildi,
Kalabalıklar arkada kaldı.
Anladım:
İnsan, yol aldıkça değil,
Yük bıraktıkça ilerliyor.

Yol hâlâ önümde, sonu yok, adı yok,
Ama artık acelem de yok.
Kış geçer, ışıklar geri gelir belki,
Fakat ben biliyorum:
İnsan, en çok yürürken kendine varır.