Bir Veda Şiiri - Tunahan Şimşek

İhtirasla gelen o gizli hazine
Ve sandık dolusu yoğurulmuş duygular
Biraz kalmış içinde, gizlidir anahtarı
Mahsende dilenir hep, sevgi çıkmazları.

Ravzada bir gül idin
Raf arasında, bir kitap içine kondun
Ben zaten çoktan öldüm
Tarihin sayfa aralarına
Kırmızı gülümü koydum.

Başlangıçtan sona giden istikamet
Ayracım olur gül, tekrar anımsatır başlangıcı
Sonu hiç göremeyecekmişiz sanırdık lakin
Ansızın çalardı o kapımızı.

Göğsünde duran o köstekli saat
Her saniye sesi duyulur lakin sen öldün
Görünüşte kanlı canlı fakat
Ben zaten çoktan öldüm
O naaşı, kara bir toprağa gömdüm.

Hazin sonu beklerken yine
Vurdum duymaz eğlenceler, gülüşler
Kabul ediyorum bu zamana ait değilim
Bir geldim, bir gittim ben.

Mütemadiyen devam eden bir savaş gibi
Akınlar, mermiler, top ve tüfek
Kitabın arasına konulmuş bir gül idim
Çoktan zamanım geçti, tarihi eser oldum
Ben zaten çoktan öldüm, naaşı kara toprağa
gömdüm.

Sayfayı her açtığımda aynı yüz, aynı zaman
Bir aynamı yoksa bir düzine kelime?
Anıları ayırt edemeyen bir izan
Bakar durur bir hatıraya sebep, damlaları etime.

Sebepsiz bir yürüyüş, göktedir başı
Göz görmez, kulak işitmez
Akıl içinde bir düşünme savaşı
Bitsin artık ateşkes!

Hikâyenin başlangıcı gibi heyecanlı
Sonunu duymayı beklerken ağlamaklı
Bu vakitte değil bir han
Ben zaten çoktan öldüm
Naaşımı kara bir toprağa gömdüm.

Görmeyi ister gözler makber
Dimdik sağlam adımlarla gidecekler
Zamanın ötesinde yalnız bir kul
O zaten çoktan öldü
Bir kalemi, bir defteri kaldı, kendini gömdü.

Doğarken ölmüş idim, yaşarken gördüm
Ben zaten çoktan öldüm, naaşımı kara bir toprağa gömdüm.

10.04.2023