Nasıl bir üşümekse bu içimdeki,
artık seni hayal etmek bile onu yok edemiyor.
nasıl bir gecenin tezgahına düşmüşüm ki
seni özlemek bile hep bana düşüyor.
ve o nasıl bitmek tükenmek bilmeyen bir umuttur ki
biriktirdiğim bütün adressiz mektupları
belki sana ulaşır diye
denize ve rüzgara emanet ettiriyor..
ve bu nasıl manasız bir ömürdür tanrım
sanki hep boşa kürek çekiyor..
Kayıt Tarihi : 7.5.2009 17:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!