Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kurumuş ağaçlar,ötmüyor kuşlar
Nedense doğada bir durgunluk var
Ağlıyor insanlar,donuk bakışlar
Belli ki doğada bir yorgunluk var...
Yorduk can gardaşım yorduk. Çok hor kullandık.
Bakalım nereye varacak bu tahribatın sonu
Çok güzeldi şiirin kutluyor saygılar sunuyorum...
Ümran Tokmak
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta