Bir Şirin Sözlü Dost Şiiri - Hasan Savaş 2

BİR ŞİRİN SÖZLÜ DOST

Bir seher vaktinde kapımı çaldı
Yüzüme güldü de aklımı aldı
Acısı içime saplandı kaldı
Bir şirin sözlü dost geldi de gitti

Gönül bahçeme düşen taze bahardı
Gözlerinde saklı derin bir sır vardı
Nerden bilecektim tez ayrılık vardı
Bir şirin sözlü dost geldi de gitti

Ömrümün yorgun sessiz çağında
Güneşim olmuştu sabahlarımda
Bir kara bulut bıraktı gitti dağımda
Bir şirin sözlü dost geldi de gitti

Aynı sofralarda lokmalar yedik
Bazen hüzünlendik bazen gülüştük
Bölüşülecek her bir şeyi bölüştük
Bir şirin sözlü dost geldi de gitti

Acıları yük bildik çektik beraber
Aşkın kadehinden içtik beraber
Kimi zaman düştük, kalktık beraber
Bir şirin sözlü dost geldi de gitti

Gözyaşlarım akar gider sel gibi
Onunla bir ömür geçti yel gibi
Açmadan solan gonca gül gibi
Bir şirin sözlü dost geldi de gitti

Her düşündüğümde canlanır sureti
Tebessümü şifa, gülüşü merhemdi
Rüzgârlarda sesi yankılanır şimdi
Bir şirin sözlü dost geldi de gitti

Elaydı gözleri kara kaşları
Nedir bize şu feleğin işleri
Yıkıp gitti hayalleri düşleri
Bir şirin sözlü dost geldi de gitti

Nereye baksam çöker zifiri karanlığım
Mevlânâ gibi döne döne yanarım
Gözlerim uzaklarda onu ararım
Şems gibi bir dost geldi de gitti