Bir Selam Şiiri - Halil Çevrim 2

Ben memleketten çıkarken
memleketi ardımda bıraktığımı sanmıştım.

Meğer insan bir ülkeyi bavula koyamıyormuş.
Bir sokağı, bir annenin sesini,
bir babanın sustuğu yeri,
bir şehrin tozunu,
bir dilin içinde saklanan utancı ve gururu
gümrükten geçirmeden yanında taşıyormuş.

Kanada’ya geldim.

Haritalar bana bunun başka bir ülke olduğunu söyledi.
Haklıydılar.

Ama haritalar her şeyi bilmez.

Çünkü bazen bir nehrin kıyısında yürürken
Seyhan’ı hatırlarsın.
Bir kar sabahında
Akdeniz güneşi gözünün önüne gelir.
Bir yabancının sana söylediği sıradan bir “good morning”
çocukluğunda duyduğun bir selâmın kapısını açar.

İşte gurbet biraz da budur:

İki yer arasında kalmak değil,
iki yeri aynı anda içinde taşımayı öğrenmek.

Ben uzun zaman
“nereliyim?” diye sordum.

Sonra sorunun eksik olduğunu anladım.

İnsan yalnızca nereden geldiği değildir.
Nereye emek verdiğidir de.
Kimin sofrasına oturduğu,
hangi sokağın karını kürediği,
hangi ağacın altında soluklandığı,
hangi toprağa teşekkür ettiği de.

Bir ülkeye yerleşmek
ona teslim olmak değildir.

Eski ülkeni sevmek de
yenisini inkâr etmek değildir.

İnsan bazen iki kıyı arasında
kendi köprüsünü kurmak zorundadır.

Benim köprüm kelimeler oldu.

Bu yüzden yazıyorum.

Unutmamak için değil yalnızca.
Hatırladığım şeylerin beni yönetmesine izin vermemek için de.

Çünkü gurbet insana şunu öğretiyor:

Memleket bazen dönülecek bir yer değildir.
Bazen insanın içinde yeniden kurulacak bir yerdir.

Ve yeni bir ülke de
sana hazır verilmiş bir yuva değildir.

Onu yürüyerek, çalışarak, yanılarak,
severek ve bazen terk etmeyi düşünerek kurarsın.

Ben hâlâ yoldayım.

Belki siz de.

O hâlde size kitabımdan küçük bir selâm bırakayım:

Uzakta olanlara,
dönmeyi düşünenlere,
dönemeyenlere,
dönmek istemeyen ama yine de özleyenlere,
iki dil arasında yaşayanlara,
iki ülkeyi de tam olarak bırakamayanlara…

Yolunuz açık olsun.
Memleketiniz içinizde eksilmesin.
Ama önünüzdeki hayat da size yabancı kalmasın.

— Biraz Daha Yakın’dan