Bir Nur Şiirleri - Şair Bir Nur

Gözlerimi açtığımda nerede olduğumu ben bile bilmiyordum. Görebildiğim tek şey etrafı kaplayan ağaçlardı. Gözlerimin görebileceği ve göremeyeceği her yerdeler. Öyle ki bir anlığına ne kadar yürürsem yürüyeyeyim ağaçlardan başka hiç birşey olmadığını düşündüm. Yürürken hırçın bir rüzgar gösterdi kendini. En heybetli ağaçların bile boynu büküldü, bilinmeyen bir şey beni geriye doğru itiyor ilerlememe izin vermiyordu. Yine de inatla yürümek, daha fazla yürümek istiyordum. Nereye varmak istiyordum, varmak istediğim bir yer var mıydı? Bilmiyordum. Rüzgarın öfkesi artarken kanım dondu, tarifsiz bir acı ile titredim. Adımlarım ağırlaştı, artık nefes de alamıyordum. Dayanamayarak duraksadım, rüzgar da benimle birlikte durdu. İlerlemeyi çok istedim. Belirsizliğin cazipliği, bilinenin kesinliğinden daha fazla merak uyandırdı bende. Orman sakinleşince de gökyüzünde iç ferahlatıcı bir güzellik... Hiç bir şey yapmadan öylece ne kadar dikildim bilmiyorum. Dere kenarının şırıltısını duyduğumda kendime geldiğimi anladım. Tatlı tatlı akan suda yansımamı görmek istedim. Kendimi görmek istediğim yansımada kocaman bir hiçlik karşıladı beni. Artık dere kenarını da göremiyordum. Ormandan ve hatta varlığımdan şüphe etmeye başladım. Buradan kaçmak için durmaksızın koştum. Rüzgâr tekrar ve eskisinden daha şiddetlice varlığını gösteriyor, ağaçlar bir bir yere devriliyordu. Yeryüzü ve gökyüzü birbirine karışırken ve kıyamet bana hiç olmadığı kadar yakınken kendimi birdenbire başka bir yerde buldum. Küçük bir köy yanıp kül oldu, alevler arasından dehşet verici manzarayı izledim. Kalbimde ateşin sıcaklığını hissettiğim her dakika için ruhum üşüyor, titriyordu. Yıkıntıların arasından sahipsiz bir mezar taşını gördüm. Köy tabelasında yazılanları okuduğumda -herkes ve hiç kimse olarak- ölmüş olduğumu hatırladım.

Bir rakı şişesinin dibini gördüğümde,
Odama süzülen ışık huzmesi gibi
Bir peri kızının hayali,
Aldı benden beni.
Nazik adımlarla girdi odaya,
Ellerim tutuştu, dilim tutuldu.