Vurulmuş can Mehmedim yatıyor.
Yüreğinden ılık ılık kan akıyor.
Artık gözleri yalnız maneviyata bakıyor.
Şimdi dudaklarından bir nefes dua çıkıyor.
Giderken pek masum bakmıştın bizleri,
Hepimizle helalleştin, budu demek nedeni.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta