Bir Kalp Boş Kaldı Şiiri - Hamit Atay

BİR KALP BOŞ KALDI

Bir kalp boş kaldı,
Gidişinden sonra,
Ne rüzgâr doldurdu,
Ne de geçen yıllar…

Sessizlik çınladı duvarlarda,
Adın yankılandı karanlıklarda,
Yastığımda soğuk bir yalnızlık
Gözlerimde solgun bir hatıra…

Bir kalp boş kaldı,
Kendi sesinden ürken,
Kendi içine çöken,
Geceleriyle konuşan…

Sana anlatamadığım tüm sözler
Boğazımda düğümlü kaldı,
Ben sustukça büyüdü,
Ben konuştukça kanadı…

Bir kalp boş kaldı,
Bir şehrin ortasında,
Kalabalığın içinde yapayalnız,
Bir çocuğun kaybolmuş oyuncağı gibi…

Gözlerimde hüzün,
Ellerimde titrek dualar,
Baktığım her yolda
Senin gölgen var hâlâ…

Bir kalp boş kaldı,
Geri dönmeyen yolcular gibi,
Hiç açılmayan kapılar gibi,
Yarım bırakılan şarkılar gibi…

Ve ben öğrendim:
İnsan kalbiyle eksilir,
Birini severken çoğalır,
Ama gittiğinde işte böyle
Bir ömür boyu boş kalır…
Hamit Atay