Bir Kadeh Daha Şiiri - Elif Akçasarı

İçim içime sığmıyor..
Bağıra bağıra özledim demek istiyorum.
Kimsenin anlayamadığı bu sevgiyi dışarı atmak istiyorum.
Sakın yanlış anlama, tutunabileceğim tek dal olduğun için değil bu sevgim.
Sırtımı yaslayabileceğim kocaman bir çınar olduğun için..
Ama ben hep senin gölgende kaldım, sırtım boşlukta.
Senin yerine onlarca insan doldurmak istedi o boşluğu.
Bilemezsin.
Ne bir sevgili, ne bir arkadaş.
Gözlerinin mavisini görebilmek için silemeyeceğim şey yoktu.
Bunu da bilemedin, bakamadın gözlerime.
Üşüdüm, korktum, kanadım..
Haberin yoktu..
Ellerin uzanmadı hiçbir zaman yüzüme, fark edemedin ağladığımı.
Odamın kapısını açamadın bir kere, üşüdüğümü anlayamadın.
Ama ben biliyorum..
İçinde kopan fırtınalar benim yüzüme çarpıyor, ben biliyorum..
Sen bir şey anlatma bana, ben içindeki çocukların seslerini duyabiliyorum.
Çünkü bende hala çocuğum, bende hala senin çocuğunum..
Seni suçladığım için üzgünüm, seni inciterek incittim kendimi.
İçim burkuluyor, acılarımı başka adamlar görüyor..
Ben hala seni sevdiğimi söylemekten gocunmuyorum.
İnan bir çağırsan beni, yağmurlara kafa tutup geleceğim.
Geçmişimi tenimden sıyıra sıyıra, tertemiz geleceğim yanına..
Küçücük ellerim, ürkek bakışlarımla.
Niyetin yalnız kalmaksa, hayatındaki kadınları çıkar.
Niyetin bakışlarını saklamaksa, gözlerindeki maviyi gökyüzüne armağan et.
Ben ses çıkarmam, otururum yanında usulca..
Hatırladığın küçüklüğümse, o devirler geçti.
Senden pahalı oyuncaklar istemiyorum, benim insandan bozma oyuncaklarım var.
Senden dışarı çıkmak için izin istemiyorum, benim onlarca sokağım var.
Senden istediğim tek şey ne biliyor musun?
Rakı sofrana bir kadeh daha koy baba, kızın büyüdü..