Bir İki Üç Şiiri - Emine Gezer

Bir gece olsun aklına düşeyim.
Bir gece.

Kalbinden belli ki hiç geçmemişim;
Adım, diline dolanacak kadar bile yaşamamış sende.

Yine de fısılda ismimi —
Bir kez…
Bilemedin iki.
Fısıltının en yüksek sesi yankılansın kulaklarımda.

Sabah gülüşün düşsün zihnime,
Ardından o sesin…
O sesin…

En sevdiğim şarkıyı
Bedenim toprakla bütünleşmeden
Bir kez daha söyle benim için.

Cesurum derdim, lafımı esirgemezdim.
Şimdi fotoğrafına bakmaya korkuyorum.

Aşk ve gurur adlı sahnede
Kalbim gurursuzluğunu ilan ederken,
Aklım gönüllü gidişine dargın.

Bu zamana ait olmasaydık peki?

Belki mendilimi gerçekten atardım
O şemsiyeli sokakta.
Belki yüzükler canımı yakmasın diye
Bir öpücükle bağlardın beni kendine.

Güzel günlerin ömrünün
Bir kelebek kadar olduğunu
Karların altında öğrenmezdim.

Şimdi gelsen…
Gelsen…

Gelmeyeceğini bile bile beklemek,
Okunmayacağını bile bile yazmak gibi.
Ağır.
Öylesine ağır.

“Sevmedin.” diyemiyorum.
“Sevdin.” diyemiyorum.

Acını bile sakladım,
Dinmesin istedim —
Çünkü senden bana kalan tek şeydi.

Bir gün yolun düşerse uğra.
Ben vazgeçmeden gelirsen
Burada olacağım.

Aklından bir sayı tut.
Bir…
İki…
Üç…

Zamanı bizim için durdur…