Bir Gece Meselesi Şiiri - Beyhudenin Kalemi

Yağmur dinmeden gel diyen
Bir sesin eşiğindeyim
Kapıyı değil
İçimi çalıyorum bu gece
Her gidiş
Biraz daha derinleştiriyor aynamı
Yüzümden sana bakan
Bir eksilme kalıyor geriye

Sokak lambaları kadar
Titrek anılarım
Işığı yaralı
Gecenin kalbinde yürürken
Adına yutkunup
Yokluğunu çağırıyorum bu gece

Her çağrıda
Rüzgârı içeri almayan
İçerden kaçanı saklayan
Bir pencere daha
Kapanıyor içimde

Ben senimi kaybettim
Zamanın cebine düştü gözlerin
Her geçen saatte
Biraz daha eskitildin

Dokunamadığım her an
Bir harfini düşürdü adının
Şimdi seslendiğimde
Eksik bir kelime gibi dönüyorsun bana

Yorgun bir kentin
Arka yüzüyüm bu akşam
Işıksız sokağın son cümlesi

İçimde susan çanlar var
Her biri başka vedaya çalıyor
Kimse dönüp bakmıyor
Çünkü herkes
Kendi yağmurunda ıslanıyor

Sana gelmek isterdim
Hem de çok
Yolların haritası kayıp içimde
Adımlarım
Hatırlamanın eşiğinde
Seni sayıp duruyor
Bir adım daha atsam
Bütün geçmişim çökecek üstüme
Bir yıkıntıdan bahsetmiyorum
Bir dua gibi kapanacak yüzüme

Kalbimmm
Terk edişinin ardında
Sana ait her şeyi
Kilitlemiş oda
Beni bile sokmuyor içine
Penceresindeki gökyüzünde
Sadece gidişin görünüyor

Her sabah biraz daha
Karanlık uyanıyorum
Işık
Senden sonra geç kalıyor hep bana
Sadece bir bana

Seni çağırmıyorum
Sakın alnını kırıştırma
Üzülme lütfen
Kıyamam ki biliyorsun
Ben sana
Kıyımkıyımım
Sadece yokluğunu ağırlıyorum
Bir misafir gibi değil
Evin asıl sahibi gibi

Kapıyı çalmadan giriyorsun içime
Her seferinde
Bir şeyler yerinden sökülüyor
İçimdeki her şey yerini sorguluyor
Hepsi bu

__beyhude