Bir Ev Lazım İnsana Şiiri - Mustafa Alp

bir ev lazım insana kardeşim,
öyle saray falan değil ha,
iki göz oda,
damı biraz akıtsa da olur.

yeter ki kapısını rüzgar çaldığında
içeriye korku değil
insan kokusu girsin.

bir ev lazım insana,
bozkırın ortasında bir dam gibi,
dağ başında bir çoban ateşi gibi.

yollar yorar insanı kardeşim,
çok yürürsün, çok üşürsün.
kimi zaman bir şehre düşersin
kimse adını bilmez.

işte o vakit
bir kapı ararsın.

bir kapı ki
vurunca içerden bir ses gelsin.
gel kardeş, geç içeri.

bir ev lazım insana,
kapısında çocuk ayakkabıları
toz içinde bekleyen.

akşamüstleri
sokağa taşan gülüşleriyle
dünyayı biraz daha yaşanır kılan.

bir ev lazım insana
sofrasında kuru ekmek olsa bile
yanında bölüşecek bir el bulunan.

çünkü insan kardeşim,
ekmeksiz bir gün dayanır da
sevgisiz bir geceye dayanamaz.

bir ev lazım insana
kış bastırdığında
tipi kapıya dayandığında
içerde bir soba çıtırdasın.

ve bir kadın
çayın buharına karışmış
yorgun bir tebessümle
hoş geldin desin.

inan bana
o söz var ya o söz
dünyanın bütün saraylarından ağırdır.

bir ev lazım insana
dost kapıyı çaldığında
yer açılsın diye.

misafir geldi mi
sofraya bir tabak daha koyulsun
hiç kimse eksik sayılmasın.

çünkü anadolu böyledir kardeşim,
kapıdan giren
tanrı misafiridir.

bir ev lazım insana
derdini duvara anlatabileceğin.

dört duvar
ama sır tutan dört duvar.

ne yaşadığını
bir tanrı bilsin
bir de sen.

bir ev lazım insana kardeşim,
ömrün yorulup
ellerin titremeye başladığında.

bastonuna dayanıp
kapısının önünde oturacağın.

geçen çocuklara bakıp
ben de bir zamanlar koştum
diyeceğin.

bir ev lazım insana
bu dünyada başını sokacak.

çünkü dünya dediğin
uzun bir gurbet yoludur.

ve insan
ne kadar güçlü olursa olsun
bir kapıya yaslanmadan
ölmez.

onun için kardeşim,
bir ev lazım insana.

topraktan olsa da olur
taştan olsa da.

ama içinde
sevda olacak,
insan olacak,
ve biraz da umut.

çünkü insan
ölmeden önce
bir yuva kurmalı.

yoksa
mezar taşının bile
sahipsiz kalır.