bir de baktım ki, ben bıraktığım yerde yokum, gitmişim
daha uzağa, daha batıya ve gittikçe daha soğuk ellerim;
uykularım daha kısa ve gördüğüm düşler daha vahim,
daha derin su çektiğim pınar, daha dik hedef tepelerim;
sesim bile daha yalnız ve daha yabancı bana, yanıtsız
bırakıyor haykırışlarımı, kaçıyor benden bir zamanki
o şımarık kız gibi –inadına güzel ve o kadar günahsız-
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta