Ben de bir insanım her insan gibi,
Kırılırım, susarım, içime atarım kimi.
Ne yaptıysam bu hayatta kendim yaptım,
Düştüysem de kalkmayı yine kendim öğrendim.
Bir gün becerebilirsen inanmak isterim sana,
Belki o zaman umut yeniden döner bana.
Ama insan dediğin bazen kendiyle biter,
İnsanoğlunun sahtekârlığı bir gün özünde tüter.
Ben de bir insanım… kalbim var, kırılır,
Bir söz, bir bakış bazen insanı yıkar.
Ne yaptıysam kendim yaptım bu hayatta,
Yalnızlığı da tanıdım en karanlık noktasında.
Bir gün maskeler düşer, yüzler değişir,
Gerçek dediğin şey en sonunda yetişir.
O zaman anlarsın susmanın ne demek olduğunu,
Bir kalbin nasıl sessizce öldüğünü.
Ve ben…
Kalbimin kapısına ağır bir cümle astım:
Bir daha asla sevmeyeceğim.
Kutay KalaycıKayıt Tarihi : 10.3.2026 01:45:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!