Bir Çınar ağacıydı,gölgesinde bizi koruyan
Yaprakları sararıp tek tek döküldü
Kuru gövdesi bile yetiyorken gölgeye
Ağır ağır devrilip köklerinden söküldü
Konuşurken çınar ağacıyla sessiz sessiz
Birden efkarlanıp oğul dedi fani dünya
Zaten yarda terk etti yoktur cihanda
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
