Bir Avuç Kar Şiiri - Ahde Vefa

...
Belki bir sevda,
Belki yarım kalmış bir hayal,
Belki de adı konulmamış bir yara,
Bir ömür saklanmış binlerce sual…

Bilinmez diyarlarda,
Bilinmez yolların izinde,
Kendi gölgesine yabancı bir yolcu,
Kaybolmuş zamanın sessizliğinde.

Bilinmez bir ecel,
Belki de yaşanmamış bir veda,
Bir ömür beklemiş kapısında,
Ne gelen belli, ne giden bu rüyada…

Unutmuş gökyüzünü,
Gözleri mahzun, yüreği melal,
Bir vakitler göğe sığmayan umutları,
Şimdi suskunluğuna esir, sessiz ve hilal…

Tutulmuş toprağına,
Kök salmış kederin en derinine,
Ne bahar uğramış kapısına,
Ne bir kuş konmuş penceresine.

Ellerinde bir avuç kar,
Avuçlarında eriyen yıllar…
Biriktirmiş içinde söyleyemediği ne varsa,
Her tanesinde saklı binlerce ah var.

Belki bir sevdaydı onu böyle susturan,
Belki bir hayaldi gözlerinde solan,
Belki de kaderin ince bir çizgisinde
Kendi varlığını kendinden saklayan…

Ve şimdi ne gökyüzü tanır onu,
Ne de yeryüzü sorar adını.
Bir avuç kar kalmış ellerinde,
Bir de kimselere anlatamadığı yazgısı.

Kar erir, zaman geçer,
Her iz silinir bir gün topraktan.
Lakin bazı acılar vardır ki
Ne çözülür kar gibi,
Ne de kurtulur insan hatırlamaktan…

Belki bir sevda,
Belki bir hayal,
Belki de insanın kendine bıraktığı
En derin, en sessiz ihtimal…

Ve bilinmez diyarlarda,
Bir ömürden geriye ne kalır?
Bir avuç kar mı,
Yoksa hiç yaşanmamış gibi duran
Koskoca bir ihtimal mi?..