Toplumumuz tıkandı,
Bir uyuşukluğa düştü.
Bireyin duyması için,
Mikrofon ve megafon güçsüz.
Bir atılım.
Sana kendiliğinden önerdim
Standartlara uymayalım.
Cilt üzerinden bir iğne ile.
Damarlardan bir soğukluk.
Ve sen dedin: "Vücut sanatı yapalım mı?"
Neye benzeyebilirdik ki?
Sordum: "Biz marjinal miyiz?
Ve ilk bakışta vahşi miyiz?
Ah! Hayır, daha ziyâde sıradan...
...Onlar için!.. Ha-ha... Öyle olsun. Ama biz biliyoruz
Ve tözlerimizi birbirimize açığa çıkarıyoruz."
Gerileyişte göğe yükseldik.
Gündüz gece oruç tutmaz idik.
Biz sadece kriz ile kurtulduk.
Yozlaşıyorken yeniden doğduk.
***
Arzu AlhanKayıt Tarihi : 25.08.2026 02:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
15 Kasım 2004 yılı Moskova, 24-25 Ağustos gecesi 2026 yılı (Miraç Kandili) İstanbul. Asya'nın Yüce İmparatoriçesi Mihail kızı Arzu Alhan.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!