Bir Adam Şiiri - Barış Ayyıldız

Bir adam gördüm parkta

Kendini soyutlamış

Herkesten uzak

Kim bilir neden uzak

Bir adam gördüm parkta

Çocuktum o zaman

Bilmezdim kimseyi

Niye yalnız derdim bu adam

Aklıma geldi dün gece

Dolunay eşliğinde

Oturuyordum yıldızlarla

Bir parkta, tek başıma

Bir adam görmüştüm o parkta

Ben miydim o adam

Herkesten uzak

Yıldızlarla konuşan

Bu gece dolunay yok

Bir tek yıldızlar kaldı yanımda

Kim bilir ne farkı vardı

Benimle o adam arasında

Anlıyorum artık

Sanırım büyüdüm

O adam bendim

Parkta oturmuş tükenmiş bir yetişkin

Kaç yıl oldu

Hatırlayamıyorum

Ama en sonunda fark ettim

Parlak ışığın kara lekesiydim

Kendimi görmüşüm o parkta

Yıldızlardan başkası olmayan

O park öyle bir parktı

Tükenmişliğin, yalnızlığın sembolü