Bilmiyor ki Şiiri - Birkan Demirci

Bilmiyorlar ki nasıl yoruldum,
Her gülen yüzümde bin defa öldüm.
Dertleri içime göme göme doldum,
Ben sustukça beni mutlu sandılar.

Ne geceler geçti sabaha kadar,
İçimde büyüdü bin türlü keder.
Herkese yetiştim, kendime kadar,
Bir gün olsun hâlim nedir sormadılar.

Kimine dost oldum, kimine kardeş,
Ben yandım, başkası ısındı ateş.
Gönlümde kalmadı bir avuç güneş,
Karanlık günümde ışık olmadılar.

Kırıldım, kimseye kırgınım demedim,
Dert çektim, bir kula derdim dökmedim.
Kimseyi incitip gönül yıkmadım,
Benim gönlüm kırık, bunu bilmediler.

Ömür dedikleri geçermiş meğer,
İnsanı en çok da sevdikleri yer.
Bir gün sorarlarsa bu adam ne çeker,
Deyin ki yaşarken kıymet bilmediler.

Bilmiyorlar ki nasıl yoruldum,
Kendi içimde ben kayboldum, durdum.
Herkese bir başka çare bulurdum,
Kendime bir çare bulamadım ben.