Bilmem Şiiri - Mustafa Alp

geceyi bilmem diye başlayan adamlardanım ben
çünkü her gece biraz daha sana benzerdi
bir sigara dumanında çoğalırdı yalnızlık
bir tren sesi geçerdi içimden ağır ağır
ve ben hangi istasyonda kaldığımı
kimselere anlatamazdım.

bilmem derdim
oysa insan en çok bildiğini saklarmış meğer
bir kadının gözlerinde kaybolmayı
bir masanın üstünde yarım kalan çayı
ve cebinde taşır gibi
eski bir ayrılığı taşımayı bilirdim.

şimdi soruyorlar bana
hangi şiirde kaldın diye
hangi limanda unuttun kendini
hangi yağmur altında eskittin sesini.

susuyorum.

çünkü bazı cevaplar
mezar taşı gibi ağırdır insanın içinde.

ben senin adını
karanlık sokaklarda içime içime söyledim
rakı masalarında sustum sonra
herkes kahkaha sanırken yüzümü
ben içimde bir memleket kaybediyordum.

bir kadın geçti hayatımdan
saçları geceye benzeyen
elleri biraz hüzün kokan
öyle güzel baktı ki bana
tanrı bile bir an durup şiir okumuştur belki.

ama gitti.
herkes gider çünkü
mustafa alp'in şiirlerinde olduğu gibi
önce şehir terk edilir
sonra insanlar
en son insan kendini bırakır bir köşe başında.

ben en çok bunu bildim.

bilmem diye bir cevap vardır ya hani
işte bütün bildiklerim oraya sığındı benim.
annemin susuşu
babamın yorgunluğu
çocukluğumun kırık bisikleti
ilk sevdamın titreyen sesi
ve gece yarısı ansızın gelen o yalnızlık.

hepsi bir kelimenin içine gömüldü

bilmem.

çünkü insan bazen
en büyük acıları
tek kelimelik bir karanlıkta taşır.

ve şimdi
hangi şehre gitsem
biraz sen çıkıyorsun karşıma
bir kahvede oturan dalgın bir kadın
bir vapur iskelesinde sigarasını yakan bir adam
ya da eski bir şarkının içindeki kırık keman sesi.

anlıyorum.

bazı insanlar unutulmaz değil,
tam aksine
insanın içine sonsuza kadar dağılır.

ben hala geceleri
cam kenarında oturup yıldızlara bakıyorum
ve kimse bilmiyor
içimde kaç şiirin intihar ettiğini...

✍️