Bilmem Şiiri - Ahmet Genç 2

Bilmem ne kadar yükseklerden düştüm ben,
Gittiğim her yer sıla,
Geldiğim her yer gurbet.
​Vakit bir yaprak ömrü gibi;
Yeşerdi, sarardı, soldu.
​Duyardım hep:
"Dağ dağa kavuşmaz ama insan insana kavuşur" diye.
​Şimdi adım silindi, varlığım yok oldu,
Aynalar bile tanımıyor yüzümü.
​Bende her şey bitti;
Ne atlatacak derman,
Ne yola çıkacak heves kaldı.
​Ne bir umut var kapıyı çalan,
Ne de duyan bir ses göğün maviliğinde...
Öylece ortada, kimsesiz
Ve zifiri bir boşlukta bırakıldım.
​