Bilmecenin İpucu Şiiri - Erdin Şallıel

Ay ışığı, gecenin mavisiyle
toprağa dökülmüş bir sır gibiydi.
Yıldızlar, bir bilmecenin ipucu olmuş
ve göz kırparak yol gösteriyordu.
Ilık bir rüzgâr, kimi zaman kaçıncı baharı
birlikte yaşayacağımızı fısıldıyordu.
Kimi zaman ise saçlarını okşayan
görünmez bir el oluyordu.
Çiçeklerin kokusu
kalbime dokunan eski bir hatırayı getiriyordu…
Gözlerimde canlandıkça hatıralar,
içimden bir şey sessizce sana yürüdü.
Çünkü anladım ki
şehirler değil, yollar değil,
hatta zaman bile değil…
İnsanı anlamlı kılan tek şey
hazanı yaşarken baharı birlikte hissettiren,
kalbinde yaşayan ve paylaşılmayı bekleyen o duygu…
O anda, sol yanımdan bir cümle düştü içime:
“Keşke böyle bir yerde
seninle sigara ve çay eşliğinde
manzarayı izleyebilseydik…”
Ben “keşke” demeyi bilmezdim.
Hayat, bana olanla yetinmeyi öğretmişti.
Peki ya sen…
Sen, içimde susturduğum bütün kelimeleri
bir gecede uyandırdın.
İlk ve son keşkem oldun.
Çayımın buharı yüzüne değseydi,
sigaramın dumanı saçlarına dolansaydı,
belki konuşmazdım.
Çünkü bazı duygular, dile gelince eksilir.
Ben sana bakardım.
Geceye değil.
Aya değil.
Manzaraya hiç değil.
Ve o an anlardım —
asıl eksik olan manzara değilmiş.
Eksik olan, yan yana gelemeyen
iki kalbin zamanıymış.
Belki bir gün demeyeceğim.
Çünkü bazı yollar
hiç kesişmez.
Bazı insanlar
kavuşmak için değil,
kalpte bir boşluk bırakmak için girer hayata.
Ve sen…
Benim en güzel boşluğum oldun.
Şimdi gece yine mavi.
Rüzgâr yine ılık.
Çay yine sıcak.
Ama ben artık biliyorum —
bazı “keşke”ler
gerçekleşsin diye değil,
insanı derinleştirsin diye var.
Ve ben seni
kavuşamadığım yerde değil,
eksildiğim yerde taşıyorum.
Ilık bir rüzgâr esmese,
ay ışığı mavisi görünmese,
yıldızlar göz kırpmasa da,
bir bardak çayın buharında
sol yanımı
senin yokluğunda ısıtırken,
anladım ki her eksiklik,
gizli bir bilmecenin ipucuymuş.