Bilmece Gibisin Şiiri - Murat Acer

BİLMECE GİBİSİN
​Bilmece gibisin bazen
Senin gizemlerin yoruyor beni
Gözlerin umut veren yıldızlar gibiyken
Sözlerin uçurumlara sürükleyen rüzgarlar gibi
Ne tutunacak dal bırakıyorsun seni sevmeye
Ne de uçurumlarını çekiyorsun geri dönmeye

​Aşılmaz dağlar gibisin bazen
Tırmanmaya çalıştıkça kesiliyor nefesim
Her adımda kayboluyor izlerin
Zirvene sis çöküyor, kar tutuyor patikaların
Ben senin yamaçlarında buz tutmuş bir garibim
Ne yukarı çıkacak dermanım var
Ne aşağı düşecek cesaretim...

​Bir pusulasız gemi gibiyim kucağında
Dalgaların kıyıya vuruyor hırçınlığınla
Bir bakıyorum durgun bir limansın, huzur dolu
Bir bakıyorum fırtınalı bir deniz, sonu meçhul
Bakışlarında bir davet okunuyor geceleri
Ama adımlarım sana doğru geldikçe
Uzaklaşıyorsun gökyüzündeki seraplar gibi
Söyle, senin baharın hangi mevsimde gizli?
Hangi kışın altında saklıyorsun gülüşlerini?

​Bilmecen öyle derin ki çözmeye ömrüm yetmez
Aşk dediğin bu kadar mı muamma olur?
Gündüzün aydınlık, gecen zehirli zindan
Bana verdiğin her umut ertesi gün keder oluyor
Senin sokağında kapılar hep aralık
Ama eşikten içeri girmeye müsaade yok
Gözlerin "kal" derken sessizce,
Sözlerin "git" diyor amansızca.
​Kanayan ellerimle tutunmaya çalışırken taştan yüreğine
Bir rüzgar daha esiyor sert yüzünden
Düşüyorum kendimin en derin vadilerine
Yine de vazgeçemiyorum senden.

Ne seninle bir geleceğe yürümek mümkün
Ne de senden vazgeçip geriye dönmek...
Araf dedikleri yer tam da burası olmalı;
Senin gizemlerinle tutuşup,
Senin soğukluğunda donmak...
​Günün sonunda yine seninle kalıyorum kendimle
Sözlerin dökülüyor aklıma birer birer
Beni ne tamamen öldürüyorsun
Ne de tam anlamıyla yaşatıyorsun.
Bir bilmece olarak kalıyorsun en nihayetinde;
Sorusu bende, cevabı sende saklı olan...

Murat Acer