Kara gözlerinde yanar bir ışık,
Altından mı, billurdan mı, nurdan mı?
Tel tel olmuş siyah zülfün dolaşık;
Atlastan mı, ipekten mi, sırdan mı?
Kirpikler bir perde gözünü saklar.
Kapanır parmaklık görünmez aklar.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




sevgili Hasan Kağan Yayla(üstad)!
Şiirinizdeki ahenk ve tasvir tek kelimeyle mükemmel olmuş. Bu şiiri yazabilmek için aşka aşık olmak ve sevginin ateşinde pişmek gerektiği kanaatindeyim.Dilerim hayat size bu pişkinlikte insanları ve dostları ziyadesiyle sunar.MUHABBETLE...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta