Bilinmez

BİLİNMEZ

Radyoda eskilerden ağlamaklı bir türkü, kim, niye yazmış bilmediğim.

Nedir bu hâlim, ahvalim? Hiçbir şeye yok mecalim.
Havayı, geceyi, ayı, güneşi bahane eder şair gönlüm.

Tanıdığım, toprağa âşık biri var,
sararmış fotoğraflar gibi yalnız ruhu.
Eski bir türkü söyler, çocukluğum dilimde eriyen şeker gibi tatlı.

Ağlamak isteyen biri var,
havayı, geceyi, güneşi bahane eden.

Bir sırrı bağıra çağıra söylemek isteyen,
Yusuf'un kuyusu düşümde.

Bu maziden kalan akşamlar üstüme gelirken,
boş sokakta oynayan güzel çocuklar görüyorum.
Sonra herkesin anası tek tek sarıyor çocuklarını.

Çocuklarını saran toprağa, âşık biri var hayalimde.
Çöpü karıştıran köpek gibi arar hatıralarını.
Beyhude bekleyen, inatçı bir gönlü var,
şarkıyı, türküyü bahane eden.

Bu anlamsız yaşamayı çözmek isteyen biri var,
umarsız, şaşkın, celladına aşık

Ayın gülümsemesi, kuşun ötüşü, ağacın çiçeği
eğlendiremez artık gönlünü

Ölüme aşık biri var bedenimde gitgide ağırlaşan.