Bilemedim Şiiri - Sami Özay

Issız sokakların karanlığına daldı ruhum
Esen rüzgârın sürüklediği uğultulu hoyrat poyrazın serinliğine
Gençtim bilemedim bastığım toprağın ayaklarımın altından kaydığını
Gönül kayığının aşamayacağı deryalara daldım
Denizlerde bahri ummanlarda çarptı yüreğim perişanca
Bilemedim neyin yok oluşuydu bu
Giden gidip te dönmeyen döndüğünde bulamayanlar nasıl sarardı yaralarını
Kanayan yarayı dindirmek neydi bilemedim
Rüzgarla yaprağın sevişmesi gibi esintiliydi başım
Yüce dağların zirvesindeki duman çöktü benliğime
Pus sardı yüreğimi
Kaplayan sis neyin habercisiydi bilemedim
Hayat denen yolda yürürken ağır ağır taşlara takıldı ayaklarım
Dikenler dağladı toprak parçaladı ellerimi
Göklerde yaş dolu bulutlar katar katar geçerken içlerinden akıttı yaşlarını
Beyhude geçen ömre ağlayan kimdi bilemedim
Nihayeti belirsiz bir telaşın asılsız kargaşanın yaşamını sürmek
Emelini belirlemeden amel etmek zamansız bir bekleyişe boyun eğmek neydi bilemedim
Şarkılarda aramak baktığın her yere sinen hüznü bulmak oldurmaya çalıştıkça olmazlara karmak
Neye delaletti bilemedim
Akıl denen nimeti akıl edememek idrake dair her şeyin tükendiği umut hazinenle yola çıkıp sevda azığından çorba içip
Tattığım her lokmanın zehir olduğunu bilemedim
Ya senelerimin sebebi olan satırlarım duygularımı yatıştırdığım varlıkta yoklukta sığındığım en sağlam kapım dönüp her baştan okuduğumda içindeki yok oluşu bilemedim
Sevda yüklü kervanlardan bana boşluk kaldı ruh boşluğu nasıl dolar gönül yoklukla nasıl solar insan yok olmaktan varlığının temeline nasıl döner bilemedim
Şimdi bana tekrar yazdırma aynı şeyleri ufkunda gün batmış yokluğun zorluğuyla ezilmiş ellerin erdiği muradın sevinciyle bile avunamayan zavallı yüreğime ağır gelir bu satırların tekerrürü
Kelimelerim bitip mürekkebimden damlayan kanlar yokluğuna şahit oluyor defterimdeki çizgiler yüzümün kırışığı sana yol oluyor yollarına çıkıp bakıyorum yoksun
Ama yokluğunu hala bilemedim.