Bilemedik Şiiri - Meryem Yiğit

Sen benden gitmedin ki,
Sen kendinden gittin.
Seni seven bendim,
Bana meftun olan sen.
İnsan bilmediğinden korkar,
Korktuğundan kaçarmış meğer...
Sen ihtimaller uğruna cesaret edemedin o adımı atmaya;
Bildiğin limanda kalmayı seçtin korkularınla.

Sen, sen benden gitmedin ki;
Kaçtığın, cesaret edemediğin o...
Sevmek, sevilmek ihtimali...
Çünkü bilmedin hiç sevilmeyi, sarılıp sarmalanmayı;
Kaçtığın bilmediğindendi,
Cesaret edemediğinden.
Kabul edemedin öyle sevilmeyi,
İnsan sevilmekten korkar mı...
Bilmiyordun çünkü...

Ama bir gelsen,
Sen bile inanmazdın olanlara.
Memleketim olurdun, yuvan olurdum.
Gökkuşağı sarardı dünyamızı...
Bir gelsen...
İçindeki fırtına bir dinebilseydi,
Duyabilseydin kalplerimizin sesini,
Düştüğün kuyudan sızan ışığı fark edebilseydin,
Çıkardık ikimiz de aydınlığa.
Sen Mayıs olurdun, ben Temmuz;
Doğardık yeniden el ele
Turuncunun rengiyle...

Bir gelebilseydin...
Dünya bambaşka bir yer olurdu.
Kalû Belâ'dan beri seni beklediğimi
Bir bilebilseydin...
Seni ne çok sevdiğimi,
Yüzündeki tebessümle dünyamın aydınlandığını,
Hüznünle dünyamın başıma çöktüğünü,
Kalbimin seninle atıp seninle durduğunu...
Bir yüzleşebilseydin kaçtıklarınla...
Ah bir bilseydin sevdiğim,
Dünyamın seninle var olduğunu...

Yaralarına merhem olamadım,
Sarıp sarmalayamadım seni.
Sevgim korkundan büyüktü, anlayamadın;
İnsan bilmediğini göremezdi ki...
Belki yeterince göstermedim sevgimi,
Ben de korktum senin gibi.
Ama bir bilebilseydim zamanın az olduğunu,
Korktuklarımızdan kaçarken onlara hapsolduğumuzu...
Bir bilebilseydik...