Bile Yok Şiiri - Şair Dimple

Birlikte bir fotoğrafımız bile yok...Yok anılarımızın içinde bir kır çiçeği ya da eski bir sinema bileti, birbirine kenetlenmiş gözlerimiz...Tenime her dokunuşundan anlamak mümkün herşeyin ne kadar gelip geçici olduğu...Sevişmelerden sonra koyun koyuna uyumak yok...Med-cezir sevda, bir gerçek, bin hata...Yalanlarını vuruyorum yüzüne, ben acıyorum, için için kanıyorum.Gülüyorsun...Oyun gibi senin için, ben utanıyorum.Uçurum kenarında duruyorum, hep küçücük bir noktamdan tutuyorsun özensizce...Ne çekip alıyorsun yanına, ne elinin tersiyle itiyorsun...Düşmek istesem düşemiyorum, kalmak istesem duramıyorum...Yaşattığın her neyse bana, ona artık dayanamıyorum...Çok kararlısın ahlara ah eklemeye, her gün acımla beslenerek kendini büyütmeye...Vazgeçtikçe daha çok hükmünde içimdeki sürgün sevda, paramparça yürek, ölü bebek...Ne yapsam kalbim yine eline emanet...'Bir gün seni böyle sevmezsem, seni kendi silahınla, hayata, sevdaya kayıtsızlığınla vururdum' diyerek...